roze wolk / pink cloud

acryl op doek
100 x 120 cm
€ 1250.-

dansen in het maanlicht / dancing in the moonlicht

acxryl op doek
100 x 100 cm
€ 1050.-

blauwe wolk / blue cloud

acryl op doek
100 x 100 cm
€ 1050.-

uitweg /way out

acryl op doek
100 x 100 cm
€ 1050.-

in nevelen 2 / misty 2

acryl op doek
100 x 120 cm
€ 1250.-

dialoog

100 x 100 cm
acryl op doek
2015
€ 1150.-
sold

ontsproten / arised

100 x 100 cm
acryl op doek
€ 1150.-

night and day

100 x 100 cm
acryl op doek
€ 1150.-

geaard / earthbound

100 x 100 cm
acryl op doek
2014
sold

opgestuwd / driven up

100 x 110 cm
acryl op doek
2014
€ 1050.-

surfing

100 x 110 cm
acryl op doek
2014
€ 1050.-

zwaar weer / heavy weather

100 x 110 cm
acryl op doek
2014
€ 1150.-
sold

gevangen licht / captured light

100 x 110 cm
acryl op doek
2014
€ 1150.-

Oud Holland / Old Holland

110 x 110 cm
acryl op doek
2014
€ 1150.-

verkoeling / chilling

100 x 120 cm
acryl op doek
2013
€ 1250.-
sold

in nevelen / misty

100 x 100 cm
acryl op doek
2013
€ 1050.-

dwars / crossed

100 x 110 cm
acryl op doek
2013
€ 1150.-

trots / pride

( 130 x 140 , acrylic on canvas )
2012
€ 1450.-

ten hemel / to heaven

( 130 x 140 , acrylic on canvas )
2012
€ 1450.-

beklemd / oppressed

( 70 x 100 , acrylic on canvas )
2011
€ 950.-

vlak land 2 / flat country 2

( 100 x 120 , acryl on canvas )
2011
sold

verlaten / abandoned

( 100 x100 , acrylic on canvas )
2011
€ 1050.-
sold

stroming / flow

( 80 x 100 cm , acrylic on canvas )
2011
sold

naar het licht / into the light

( 80 X 100 , acrylic on canvas )
2011
€ 950.-

ritme / rythm

120 x 100 cm , acryl on canvas,
2010
€ 1250.-

omhoog / into the sky

120 x 100 cm , acryl on canvas,
2009
sold

impressie / impression

(100 x 80 cm, acryl on canvas)
2009
€ 950.-

Op de vlucht / fugitive

(100 x 100 cm, acryl on canvas)
2008
sold

ontstegen / rising

(100 x 80 cm, acryl on canvas)
2008
sold

Vulkanisch / Volcanic

(80 x 100 cm, acryl on canvas)
2008
€ 850.-

De bron - Source

(100 x 120 cm, acrylic on canvas)
2008
sold

Amorf - amorphous

(100 x 80cm, acryl on canvas)
2008
€ 950.-

Wij / We

(100 x 100 cm, acryl on canvas)
2008
sold

Open mind

(100 x 100 cm, acryl on canvas)
2008
€ 1050.-

vierkant / square

(100 x 100 cm, acryl on canvas)
2008
sold

Tenslotte wit / white in the end

(120 x 100 cm, acryl on canvas)
2006
€ 1150.-

Het land waar de goden wonen / the land where the gods live

(100 x 100 cm, acryl on canvas)
2006
€ 1050.-
sold

in nevel / nebulous

(120 x 100 cm, acryl on canvas)
2006
sold

Noord Hollands gloed / glowing Holland

(100 x 100 cm, acryl on canvas)
2006
€ 1050.-

Galop - Gallop

(100 x 100 cm, acryl on canvas)
2006
sold

Na de zondvloed / post diluvian

(100 x 100 cm, acryl on canvas)
2005
sold

Tulp / tulip

(1200 x 1000 cm, acryl on canvas)
2005
sold

Zonder teugels / unbridled

(100 x 80 cm, acryl on canvas)
2005
€ 900.-

Uitzicht / view

(100 x 80 cm, acryl on canvas)
2004
€ 900.-

Hemellichaam / heavenly body

(100 x 80 cm, acryl on canvas)
2004
€ 950.-

Winter

(100 x 80 cm, acryl on canvas)
2004
sold

Uitdagend / defiant

(120 x 100 cm, acryl on canvas)
2004
sold

Schemering / twilight

(100 x 100 cm, acryl on canvas)
2004
€ 1050.-

Zinderend / sweltering

(90 x 90 cm, acryl on canvas)
2004
€ 850.-

Broeierig / sweltering 2004

(100 x 100 cm, acryl on canvas)
2004
€ 1050.-

Blauw hoofd / blue face

(100 x 80 cm, acryl on canvas)
2004
€ 950.-

duinen / dunes

(80 x 100 cm, acryl on canvas)
2004
sold

de grens / the border

( 100 x 100 cm , acryl on canvas )
2004
sold

Terugblik / retrospection

(90 x 90 cm, acryl on canvas)
2003
€ 950.-

Uit de chaos / out of the chaos

(100 x 70 cm, acryl on canvas)
2003
€ 900.-

Branding / breakers

(90 x 90 cm, acryl on canvas)
2003
€ 950.-

Demasqué

(80 x 80 cm, acryl on canvas)
2003
€ 900.-

Vlak Land / flat country

(100 x 100 cm, acryl on canvas)
2003
sold

Uit de lucht / from heaven

(100 x 100 cm, acryl on canvas)
2003
€ 850.-

Zon in zee / sun into sea

(100 x 80 cm, acryl on canvas)
2003
€ 850.-

Versmolten / melted together

(90 x 90 cm, acryl on canvas)
2003
€ 850.-

Losgeslagen / adrift

(100 x 100 cm, acryl on canvas)
2002
sold

Glooiend / sloping

(100 x 100cm, acryl on canvas)
2002
sold

Hollands Diep / Dutch Deep

(100 x 100cm, acryl on canvas)
2002
sold

Blauwe Diepte / blue depth

(100 x 100 cm, acryl on canvas)
2001
sold

Omstrengeld / entwinded

(100 x 100 cm, acryl on canvas)
2001
€ 950.-

Onverschrokken / undaunted

(90 x 90 cm, acryl on canvas)
2001
€ 900.-

Coloriet

(80 x 80 cm, acryl on canvas)
2001
€850.-

In de wolken / on clouds

(100 x 80 cm, acryl on canvas)
2001
€ 950.-

Omarmd / embraced

(120 x 100 cm, acryl on board)
2001
sold

aardverschuiving / landslide

(100 x 100cm, acryl op doek)
2001
sold

Hemel en aarde / heaven and earth

(100 x 80cm, acryl on canvas)
2000
sold

Uit de schaduw / out of the shade

(100 x 80 cm, acryl on canvas)
2000
€ 850.-

Tussen beiden / In between

(100 x 100 cm, acryl on canvas)
2000
sold

Liggend / recumbent

(100 x 80 cm, acryl on canvas)
2000
sold

Eb / Low Tide

(100 x 100 cm, acryl on canvas)
1999
sold

Madonna

(100 x 80 cm, acryl op doek)
1998
sold

Lover / foliage

(80 x 100cm, acryl on canvas)
1998
€ 900.-

Ver weg / far away

(100 x 80 cm, acryl on canvas)
1998
€ 750.-

in het midden / in the middle

(100 x 80 cm, acryl on canvas)
1998
€ 950.-

Zomer 97 / summer 97

(100 x 80 cm, acryl on canvas)
1997
€ 750.-

Dierbaar / beloved

(100 x 80cm, acryl on canvas)
1991
€ 850.=

Ruggelings / behind

(100 x 80 cm, acryl on canvas)

sold

Jaap van der Dussen

by Alessio Bondioli, Bologna, 2007

 

ARTIST

Dutch painter Jaap van der Dussen (born 1948) is hardly known in Italy, though he is very popular in his own country. He has had many exhibitions which have been great successes. His country of birth, Holland, is the home of many artists from the Flemish school of painting. There is an interesting parallel between the subject matter, styles, symbols of Italian painting and the art of northern Europe. These parallels are in some cases fascinating because they were not connected to travel between the two countries. For example, there are strong analogies between Rembrandt and Caravaggio although they never met.

 

The Dutch have long had a taste for art. Their love of art comes from the fact that Holland pioneered private commissions and not just religious ones. Dutch painting has played a leading role in the passage from figurative to abstract art, demonstrated once again in the exhibition on the development of Dutch painting held in the nineties in Venice at the Palazzo Grassi.

 

Van der Dussen, who is also a physician, creates art both serene and tormented. In his work one can see the evocative power of pure colour, the skill of changing pure colour into shades /nuances using a spatula and acrylic and working in harmonious streaks. Looking closely, one can see the various parts melting rather than mixing into one another. These parts become assonant in their combination, for example in “Defiant” which is a dialogue between the blues and the oranges. This apparently contradictory meeting between contrasting colours, shapes and balance can also be seen between figurative and abstract subjects.

 

Van der Dussen lives in a village a few kilometres from the North Sea not far from the capital, Amsterdam. Van der Dussen easily creates either figurative and abstract paintings in a natural, agile way. The quest for happiness is the basis for his idea of living. Humans only just touch this reality, but it is unstable. They personally realize that happiness cannot last. His sketches of bodies, of intimate, tender and passionate lovers, is done with subtle, vague lines and yet is the same time overwhelming. These lines - here colourful, there black and white  - are sometimes made intentionally out of place from the bodies’ positions and the bodies themselves are covered by splashes of colour.

 

This deviation between shape and line has various meanings: it can be the evanescence of the splitting emotions, synergic, and represent plastic dynamism.  The insertion of the temporal dimension in the painting pays tribute to the classic tradition of drawing.

The polarizing permeation of day and night, of male and female energy in “ On clouds”, for example, is accomplished by pink accessing blue, through dark or grey and black colours penetrating the sky or the sand colours reminding the Dutch and Danish of their longing for the seaside, naturally bright, vivid and thoroughly “Scandinavian” – at any rate, far too northern and cold to be Mediterranean.

 

In his representation of nature we find both symbolism and abstraction. Concept and figurative are easily found in the comparison between “Low Tide” and “Blue Depth” where we have the same landscape painted at night and day. In other paintings his abstractionism is more unrestrained, especially in “In between” or in “From Heaven” or “Postdiluvian” where colour splashes convey a psychological energy that seem to extol a fearful catharsis as it breaks into a climax never coming close to violence or anything which resembles it. This is an additional aspect about which the artist can tell us. This genre, in van der Dussen’s production is enriched by the omnipresence of the “primordial soup”: picturing the turbulent though poetic, mixing of masses resembling rising clouds of galaxies that can be perceived as a loving and intimate dialogue found in “Heaven and earth”, “Adrift”, “In the middle”, “Earth’s crust”, “Out of the shade”, etc. Van der Dussen has been influenced by other painters from the nineties but not only these. Their themes stimulate him toward values which he elaborates enlarging rather than diminishing his originality. Can we not also detect the extremism of Cobra group Swedish painter Bengt Lindstrom’s concrete art  in van der Dussen’s approach? Van der Dussen is elevated by this toward a two dimensional alteration, some surrealistic effects of Lindstrom’s visual impact can also be found in van der Dussen, though without the physical three dimensionality “bas-relief” typical of Lindstrom. As far as the use of the colour white is concerned, it has a real healing capacity aimed at softening the buyer’s theoretical psychological depression at the moment he hangs the painting in his villa in a remote Norwegian fjord. This resembles the atmosphere of Ibsen’s tragic plays.

 

Furthermore, van der Dussen’s use of colour is either displayed to gain immortality or to make us ponder the help obtained from meditation.

 

His use of colour continues thinking about pure colour begun by Kandinski and Albers. This has strengthened his perception of colour for both artist and viewer.

 

The contrasting shades of black and white and the differences conveyed by the power of colour evoke a feeling of thermal energy structured in grids, like isothermal curves: it seems as if the psychoanalytic research applied by van der Dussen to his models is the same as in medicine. It reminds of one of the T.A.C. test with its different colours marking the various areas of the brain, of satellite photographs taken of the earth to study pollution, or of crops marked in different colours for contrast.

 

According to Renato Barilli’s interpretation and mapping of contemporary art, we are in the field of “meccanomorphism” even “electromorphism” which does not diminish van der Dussen’s language in terms of fertility and modernity. In his abstraction van der Dussen shows us his language and the points of arrival for his creations.

 

His art is not disengaged from beauty like “arte povera”, the most powerful, revolutionary conceptual and minimal art movements of art in the twentieth century.

 

His abstractionism leads to beauty in itself without any ornamental values. It is not the same beauty we find in Kandinski, Calder and many others.

 

The beauty in his art, in his creative whirl, is perceived as a secondary effect. In fact, van der Dussen synthesizes the poetics of Pollock and Tancredi with the material poetics of Burri.

 

The triad of squares in “View” is most pleasing. The title means “beyond sight, beyond visibility” and here the three juxtaposed elements seem to also maintain their own independence. They seem to be given snatches of visibility for the observer who wants to see beyond the canvas. They remind of one of the elegant but rough wooden windows by van Ostade, one of van der Dussen’s fellow countryman who worked centuries before him and made windows whose frames were often crazily uneven with musicians playing within them.

 

Of the three openings in “View” the biggest is the blue one which suggests a sky seen through a child’s eyes or by someone not very tall and is unable to see nature beyond the view through a window. The sky hints at the invisible ground which the child cannot see. The openings vaguely remind one of Magritte’s floating windows. We see this theme carries in Fontana’s tears shaped like a hole. This connection does not deprive the work of its powerful language research or semantic renewal.

 

The triad of masses, displayed in blocks, in “In Between” is different. This painting displays the turmoil of three energies, three monads: the grey on the left, the blue in the middle, and the white on the right. Each pushes to reach the inner surface. It is as if they were in the equatorial jungle undergoing a botanic metabolism in a righteous, cruel fight for survival. The plants compete with one another, searching for the light.

 

Moreover, in “In Between” the sky, toward which the three masses long, fills up the upper part of the painting. It has the most clear, intense, indescribable, incredible shade and makes one think of Montale’s high falcon which towers over the everlasting ups and downs of the nature beneath it.

 

The three masses comprise a kind of humanity; they faintly approach one another at the border of conflict points. As in his other paintings, but all the more so in “In Between”, this is a real microcosm. One can find more suffering, almost a burning, a lack, and a rearrangement of the substance that had already undergone a removal. The third mass, on the right, has in it the tension of Burri as well as that of Cellophanes, which we can tentatively link to inspirations from and references to the monochrome tradition. They do not resemble any of the concepts of “arte povera” in Manzoni and conceptual art.

 

The white “moustache” at the top of the light blue mass in the middle communicates a peaceful sensation similar to the sight of white foam on a wave made by an impressionist painter or the feeling one gets from Sisley’s minute red point resembling a boat or a hat.

 

The three blocks in “In Between” convey some values, some real tensions in abstraction whereas the blocks piled three by three by Mark Rothko represent the opposite: abstract values and tensions. Rothko’s blocks convey suffering experienced elsewhere, as if in a forest full of screams of desperation. There are some interior marks of unsolved tensions like the lines in a ball of wool. On the other hand van der Dussen’s represent passion, efforts of will experienced there in the painting, not in any other place. There is no allusion.

 

The boiling, dark energies of Rothko’s chromatic triads are perceived by the viewer as if they were the utmost tip of an iceberg of a confused, even desperate interior suffering. Van der Dussen’s are depicted as two-dimensional, sparkling and dynamic. The triads in Rothko are like the tip of an iceberg of potential tension, whereas in van der Dussen’s “In Between” they are pictured as cathartic and critical. They reflect the artist’s intense, but balanced pathos and they are more than just three-dimensional: they hold an abstractionism which is almost a landscape.

 

In van der Dussen there is no sign of negative energy or illness. Just the opposite, Rothko committed suicide in 1970 at 67 years old. Van der Dussen has always been lively, almost reserved, humble in attitude, discreet respectful and tolerant toward other people, virtually whispering picture. Even his private life reveals his choice of subjects.  He lives both in Holland and in France, in Provence, between the North Sea and the Mediterranean. While the chromatic blocks in “Umbrie” are inspired by the natural environment of sunny south Europe, those in “Flat Country” were inspired by a Picasso cubist composition. Here the leading role is played by yellow signifying the beach and the sun, a compromise between the sky and the emotionally dark horizon of the northern coast on gloomy days.

 

The more Mediterranean van der Dussen is seen in “Umbrie”. We see here the age old culture of the manufacturing of vases and amphora made from clay. These were used for trading for centuries since pre-Roman times. Even in “Summer 97” we find an expressive use of colour, with the sea in the background of the tree-lined avenue, the roofs replacing the wall of a house turning red, the dark pine tree on the left close to the sunny one on the right. However, everything has that certain twist. The shapes are typically northern, they seem to want to erase the spikes, to ease the bleakness of the existential concepts and compulsions found in those lands, for instance as in “Scream” (Urlo) by Munch with his round shapes, his trees in the deafeningly silent and lonely wood, his pebbles on the river bank, his layers of air in the sunset.

 

Van der Dussen’s dialogue between shape and shapeless flows both poetic and real levels and in this area acquires a deep and playful dimension. For example, the landscape in “Far away”, compared “Summer 97”, discolours in the lack of shape, but here the magic is in what we see in the painting: a pleasant, paradoxical surprise.

 

The use of nature and its beauty is a chance for everyone to reflect upon, delve into, and intimately enjoy the peaceful and silent force nature grants to those who are capable of seeing it. These examples of northern nature can be found in van der Dussen’s “Winter”, “Low Tide” and “Blue Depth”.

 

“Winter” puts together key colours of a long winter sunset in the snow. “Blue Depth” depicts the same landscape but at night. “Low Tide” does the same in summer daylight. In Dutch “low tide” is a word made with just two letters: eb. This concise word expresses the long Dutch acquaintance with tides. These sites represent to the author dear, familiar places not far from home.

 

In “Low Tide”, done with brief brush strokes, van der Dussen portrays the atmosphere of a rocky peak at the bottom of the bay and the beach in the foreground when the tide has gone out.

 

In “Tulip” we find the same immediacy of a swift gesture encountered in architecture where the rapidly application of material to the canvas reminds us of an avant-garde improvisation. Moreover, the idea of speed here represented. It is not the subject itself, but in the act of representing it, as in a baroque allegory. The monumental dimension of the canvas, 1.2 by 1 meters seems too large for the celebration of a lonely tulip. There is strength in the yellow petals which rise and fall like the powerful jets of an Icelandic geyser ignoring the sooty goblet.

 

Van der Dussen’s less abstract work possesses an unmistakable expressionism, a surrealistic use of colours which culminates in a representation of a purified, symbolic positive nature. “Sweltering”, “Fugitive”, and “White in the end” have the nimbleness of Mirò, but made in the northern spirit of Linstrom and others.

 

Van der Dussen has rarely created nudes. “Behind” is a carefully selected setting made better by narrowing the visibility of the munificent skin and frame. This woman, seen only from the back, is extraordinarily vital and modern. She is reminiscent of Boldrini’s brocades interiors and women. The gradation of colours on her hips is absolutely sensual yet leaves room for fantasy. The curious viewer is forced to be slow, to caress the painting with his eyes until satisfied by the nape of the neck which is considered, according to the Japanese culture, very sensual.

 

Nederlands (english)

Het werk van J.J.vd Dussen

door Alessio Bondioli, Bologna, 2007

J.J.vd D., geb 1948, is een schilder die weinig of niet bekend is in Italie maar in zijn eigen land wel. Hij heeft verschillende tentoonstellingen gehad die óf onmiddellijk óf na verloop van tijd succes gehad hebben.

Zijn vaderland, Holland, is het land van de "Vlaamse school", van de krachtige parallellen tussen stijl, symbolen en themata van de noordelijke schilderkunst en de italiaanse schilderkunst; boeiende parallellen ook omdat er niet altijd sprake is van echte relaties ten gevolge van bezoeken en reizen over en weer tussen de kunstenaars van de beide landen.( Kijk bijvoorbeeld w naar de analogie?n tussen Rembrandt en Caravaggio, die elkaar zelfs nooit gekend hebben)

Holland heeft het culturele erfgoed, de ervaring van goede smaak die zich bijna druppelsgewijs verspreid heeft onder het publiek van kunstliefhebbers van nu, van de 21e eeuw, ook omdat het een pioniersland is door de particuliere in plaats van religieuze betrokkenheid bij schilders.
Het is een land waarin de schilderkunst de rol van protagonist heeft gespeeld in de overgang van figuratief naar abstract, zoals onder andere goed gedocumenteerd in een tentoonstelling in het Palazzo Grassi in Venetie in de negentiger jaren over de evolutie van de Hollandse schilderkunst.

De kunst van J.J. vd D., die ook huisarts is, bindt rust en creatief lijden samen; in zijn werk vinden we de evocatieve kracht van de pure kleur, het vermogen om pure kleur om te vormen tot schakeringen, door de manier waarop het acryl met het paletmes gevormd wordt tot harmonieuze streepjes waarin de verschillende zuivere componenten, van dichtbij gezien, zich niet samenvoegen maar gemengd worden en tot een "harmonie in contrast" worden( Kijk bijvoorbeeld in Uitdagend naar de dialoog tussen de streeppatronen van het blauw en het oranje). Het is deze ogenschijnlijke tegenstelling tussen harmonie en contrast van de kleuren, tussen harmonie en contrast van de vormen,die ook teruggevonden wordt in wat bij J.J.vd D. figuratief is en wat abstract.

Hij woont in een dorp dichtbij de Noordzee maar ook op steenworpafstand van de hoofdstad Amsterdam. Voor J.J.vd D. is de overgang van het creatieve werk in abstracte doeken naar het creatieve werk in figuratieve doeken en vice versa altijd een levendige, natuurlijke overgang.

In zijn opvatting van het bestaan vinden de zoektocht naar het geluk, de weerspiegeling van hoe de mens het geluk aanraakt zonder het vast te kunnen houden, er misschien een glimp van opvangt of intiem beleeft, maar altijd in het bewustzijn dat het geluk nooit volledig en voor altijd vast te houden is. Om dit toe te lichten, kijk naar de vage lichaamsomtrekken van liefdesparen, zacht maar gepassioneerd, omtrekken die weergegeven zijn met subtiele lijnen, zwevend maar onontkoombaar, in kleur of in zwart wit, lijnen die soms met opzet buiten de posities van de lichamen geplaatst zijn, posities die weergegeven worden met een veelheid aan kleur. Deze afstand tussen de vormen en de lijnen kan op verschillende manier uitgelegd worden: ??n uitleg is die van het benadrukken van de vluchtigheid, waarbij deze verdubbeling de weergave van de emotie versterkt.
Een andere uitleg, in combinatie met de vorige, is het veroorzaken van plastische dynamiek, om de factor tijd in het schilderij te brengen, en ook-waarom niet?-een tol, een eerbetoon aan de klassieke traditie van de tekening

De gepolariseerde versmelting, van dag en nacht, van vrouwelijke en van mannelijke energie in het schilderij "In de Wolken" wordt weergegeven door roze tinten die versmelten met blauwen, met donkere kleuren en zwart -grijzen die ??n worden met de kleuren van de lucht of het zand, om te herinneren aan het duidelijke verlangen naar de Hollandse of Deense kusten, zonnig en vol licht om daadwerkelijk "Scandinavisch" noordelijk te zijn.

In de weergave van de natuur vinden we abstractie en symbolisme, het detail abstract maar de basis figuratief, dat is ook te zien in de confrontatie tussen "Eb" en "Diep blauw", hetzelfde landschap respectievelijk bij dag en bij nacht. In andere schilderijen is het abstracte veel ongeremder: in "Uit de hemel", "Na de vloed" en andere schilderijen staan bijvoorbeeld de kleurvlekken voor bronnen van psychische energie, die bezinken, vervolgens in een panische loutering komen maar tegelijkertijd hoogtepunten bereiken, binnendringen, zonder dat er ooit geweld te zien is n?ch iets wat daar op lijkt. En ook dit vormt een van de lessen die deze kunstenaar ons geeft. Deze onderstroom in het werk van J.J.vdD. is een verrijking van het terugkerende thema uit "Oersoep", met de luidruchtige po?tische mix van massa`s wolken van melkwegstelsels in formatie, die ook gelezen kunnen worden vanuit de optiek van een intieme liefdesdialoog, zoals in "Hemel en aarde", "Losgeslagen", "Tussen beiden", "Aardkorst", "Uit de schaduw" etc.

J.J.vd D. maakt zich een aantal stimuli, motieven en culturele gelaagdheden van andere schilders uit de 20e eeuw(maar niet alleen uit de 20e eeuw) eigen en bewerkt ze zó dat zijn eigen creatieve oorspronkelijkheid er rijker van wordt . Het materiele conservatisme van een Bengt Lindstrom, de Zweedse schilder uit de Cobra groep is misschien niet terug te vinden in het werk van J.JvdD? Toch wel, het materiële extremisme van J.J.vdD wordt gesublimeerd in een tweedimensionale transformatie, waarin ook bepaalde surrealistische effekten uit het spectrum van Lindstrom hier aanwezig zijn zonder de fysieke driedimensionaliteit in "bas-reliëf", kenmerkend voor de overvloed van het materieel conservatisme van Lindstrom. Let bovendien op het gebruik van het wit dat bij J.J.vd D. net als bij Lindstrom een echt therapeutisch vermogen heeft om een hypothetische psychische depressie te verzachten bij de koper van het schilderij op het moment dat hij het werk diep in zijn afgelegen villa in een Noors fjord een plek geeft, als in de sfeer van de tragikomedies van Ibsen, zoals ik me dat voorstel.

Maar de kleur bij J.J.vd D. speelt ook een rol omdat die zodanig onsterfelijk gemaakt is dat hij ons dwingt na te denken over zijn vermogen om te komen tot introspectie. Deze gedachte over kleur is een voortzetting op de gedachte over zuivere kleur zoals die in gang gezet is en uitgewerkt door Kandinsky en in de eeuw erop door Albers die het nog verder uitwerkt met zijn idee?n over perceptie van kleur door de artiest of door de kijker.
De claire-obscuren, de differentielen van de chromatische energie geven ook het gevoel van warmte, gestruktureerd in velden, isothermische golven, alsof de psychoanalytische zoektocht van J.J. vd D. naar zijn onderwerpen de analytische kracht krijgt van een CT scan, waarin de verschillende kleuren de verschillende wegen aangeven,zoals in de geneeskunst de CT scan dit doet in de hersenen, of satellietfoto`s van de aarde de vervuiling kunnen bestuderen, of zoals de landbouwcultuur erop gericht is om de contrasten te benadrukken.

Om het overzicht en de interpretatiesleutels van de hedendaagse kunst te gebruiken zoals die voorgesteld worden door Renato Barilli, is hier duidelijk sprake van meccanomorfisme, zoniet het elektromorfisme, hetgeen natuurlijk niets afdoet van de moderniteit en vruchtbaarheid van de taal van J.J.vd D.

De abstracte dimensie in de kunst van J.J.vd D. is óf de taal, óf het middel van datgene wat hij wil cre?ren en ons wil geven. Bij hem is de abstracte kunst niet gespeend van schoonheid, hetgeen wel het geval was bij een van de meest krachtige artistieke omwentelingen van de 20e eeuw(arte povera, conceptuele kunst, minimalisme etc). Zijn abstractie keert terug naar de schoonheid maar zonder dat het enige decoratieve waarde krijgt zoals het had bij Kandinsky, Calder en zoveel anderen. De dimensie van de schoonheid in de abstractie van het werk van J.J.vdD. komt er bijna als een "bijeffect" uit zijn creatieve wervelwind
In feite maakt hij een synthese van de poëtiek van de handeling(kan ook zijn actualiteit? TE) van een Pollock of een Tancredi met de po?tiek van de materie van een Burri.

Het drietal "vierkantigen" in Uitzicht laat de toeschouwer genieten; niet toevallig betekent de titel "uit het zicht, buiten het blikveld": hier lijken de drie elementen, dicht bij elkaar alsof ze elkaar gezelschap willen houden terwijl elk vlak zijn onafhankelijkheid behoudt, ons fragmenten van doorkijkjes naar de andere kant van het doek te geven. Ze doen denken aan de houten panelen, die tegelijkertijd elegant zijn maar authentiek in de stijl van een landgenoot van onze J.J.vdD., van 3-4 eeuwen eerder: Van Ostade met zijn muzikanten die zich vrij laten zien met randen die altijd en onbekommerd ongebruikelijk zijn.
De drie openingen van "Uitzicht", waarvan de grootste niet per toeval blauw is, om de hemel te suggereren zoals bijna door een kind gezien, dat wil zeggen gezien door iemand vanuit een té laag punt om de natuur buiten het raam te zien, waarin de hemel de zinspeling wordt voor het onderliggende dat onzichtbaar is voor het kind maar niet voor de volwassenen.

Doorgangen dus, zwevende vensters van een vage magrittiaanse aantrekkingskracht, waar de sleutels van de figuurlijke lezing niet het vermogen van een semantische vernieuwing aantasten en het zoeken naar taal om het gesprek voort te zetten tussen de fragmenten op maat en de gaten van Fontana.

Geheel anders is de triade van massa`s in blokken die we zien bij "In Between" , die de kwelling hebben van drie energiestromen, drie monades. Het grijs links, het blauw in het midden en het wit rechts, waarbij elke massa als het ware "de ellebogen gebruikt" om het oppervlak te bereiken. Bijna zoals het botanisch metabolisme van de equatoriale jungle, waar in een vicieuze cirkel ( maar één die de strijd op overleven incorporeert) de planten wedijveren om te groeien en het licht te bereiken om daardoor nog meer te kunnen groeien. En in "In Between" is de hemel die de drie massa's proberen te bereiken het heldere intense blauw bovenin, van een ondefineerbare, ongelooflijke tonaliteit, die superieur is aan de onderste helft van het schilderij zoals de hoog opgeheven valk van Eugenio Montale superieur is aan de eeuwige triestheid van de onderliggende natuur.

De drie massa`s hebben de menselijke eigenschap om opnieuw te voelen, terwijl zij zich onderling een beetje vermengen op grensgebieden en gebieden van wrijving. Alsof "In Between", aanzienlijk meer dan andere schilderijen van J.J.vd D., een ware microkosmos is, waar sommige gebieden meer geleden hebben, bijna een verbranding representeren, een gemis, een reorganisatie van materie die zich eerst plotseling onttrokken had(?)

Dezelfde derde massa, de witte, rechts, heeft de spanningen van de cellofanen van Burri. Hetgeen ons verleidt om het, door de strakke aaneenschakeling van verwijzingingen en inspiraties ook in verband te brengen met de traditie van de monochromen die geen monochromen zijn in de Conceptuele Kunst en de Arte Povera, zoals bij Manzoni.

De witte "snor" bovenin de centrale blauwe massa heeft het vermogen om die sensatie van het sereen eruit springen tot uiting te brengen die we kunnen ervaren bij een zeegezicht van een impressionistische schilder, of het eruit springen van een rood puntje op een bootje of een hoedje aan de horizon bij Sisley.

De drie blokken van "In Between",die in wrijving bij elkaar liggen representeren abstracte waarden en concrete spanningen, terwijl de blokken van Mark Rothko, drie aan drie opgestapeld, vice versa concrete waarden en abstracte spanningen representeren. Die laatste zijn bij Rothko het verslag van ervaren leed, een woud van schreeuwen en van wanhoop. Ze vormen de interne lijnen van onopgeloste spanning, als lijnen in een wirwar, terwijl bij J.J.vd D. de blokken staan voor passie, vrijwillige krachtsinspanningen die ter plekke beleefd worden, op het doek en niet elders, zonder toespelingen. De kokend hete, of duistere energieën van de chromatische triaden van Rothko worden door de toeschouwer waargenomen als het topje van een ijsberg met een chaotisch lijdende binnenkant, glanzend ?n bijna wanhopig. Zijn triaden blijven schitterend tweedimensionaal ook in hun dynamiek. De triaden van J.J.vd D. zoals in "In Between" zijn meer dan driemensionaal en daardoor van een bijna landschappelijke abstracte kunst. Ze zijn in tegenstelling tot het eerder genoemde "topje van de ijsberg" effect cathartisch en analytisch vanuit het intense maar uitgebalanceerde pathos van de kunstenaar.

Maar bovenal is er bij J.J.vd D. geen negatieve energie, geen ziekte, maar juist het tegenovergestelde van wat ziekte is. Rothko stierf t.g.v. suicide op 67 jarige leeftijd in 1970. J.J.vd D. was, is en zal vitaal zijn, bijna schuw, bescheiden om zich op de voorgrond te stellen, discreet, respectvol en tolerant ten opzichte van anderen, bijna fluisterend in de manier waarin hij ons de representatie van het onontkoombare aanbiedt.
Ook zijn leven weerspiegelt de keuze van zijn onderwerpen: Hij leeft deels in Holland, deels in de Provence, deels bij de Noordzee , deels bij de Mediterrane?.

En zie daar de meer mediterrane J.J.vdD.:"Umbrie", met zijn kleigronden, die de cultuur van duizenden jaren durende fabricage van amforen en vazen ademen en duizenden jaren het terrein vormde van de economische en culturele uitwisseling , zelfs in de pr?romaanse tijd. Zo ook : "Zomer 97" met zijn expressieve kleurgebruik, met de zee op de plaats van het wegdek van de beboste laan, het naar rood hellen van de daken in plaats van de muren van een huis, de donkere pijnboom, links, dicht bij de stralende pijnboom rechts, alles met die noordelijke kromming van de vormen die lijkt te appelleren aan het elimineren van de hoeken om het duister van zekere driften en existenti?le opvattingen van deze gronden te verzachten, het afronden van de vormen wat we ook bij Munch terugvinden: bij de bomen in het bos dat verdoofd is door stilte en eenzaamheid, bij de keien in hun zomerbedding, bij de luchtlagen rond de zonsondergang in "De Schreeuw".

De dialoog tussen vorm en vormeloosheid is bij J.J.vd D. ?f de ondergrond van zijn po?tiek, ?f echt in concrete zin en krijgt daar een dimensie van ludiek diepgang. Bij voorbeeld is het landschap in "Ver Weg" ten opzichte van "Zomer 97" veel meer doorgeschoten in vormeloosheid, maar hier zit de magie in de interpretatie van het perspectief, die afbeelding ons biedt, aangenaam verrassend omdat die zo paradoxaal is. Het vruchtgebruik van de natuur, van haar schoonheid, als mogelijkheid voor een ieder van ons om te reflecteren en ons in te verdiepen, terwijl we tegelijkertijd intens genieten van de stille en zuivere kracht die de natuur schenkt aan ieder die het kan zien.

Dat is bij J.J.vd D. de noordelijke natuur, bijvoorbeeld in"Winter","Eb", "Diep Blauw". "Inverno" heeft de kleuren die symbool staan voor een langdurige zonsondergang in de sneeuw. "Diepblauw" laat hetzelfde landschap zien , maar dan bij nacht, wat we in het volle zomerse daglicht zien bij "Eb". In het nederlands wordt "Bassa Marea"een woord met slechts twee letters, Eb, wat in de synthese van de tweeklank, dat de lange traditie
van verwevenheid met de zee in een land als Holland weergeeft. Het zijn de geliefde en bekende plekken van de schilder, op een paar kilometer afstand van zijn huis. In "Eb" weet J.J.vd D. met een paar vegen de sfeer te scheppen van een rotsachtige bergspits achterin de baai en ook van het strand op de voorgrond dat net bevrijd is van het terugtrekkende water.

In "Tulp" vinden we dezelfde onmiddellijkheid van synthesen zoals we die ook zien in de architectuur, waar de snelheid van het gebaar om het materiaal op het doek te zetten iets heeft van een futuristische improvisatie, waar de geprezen snelheid niet in het weergegeven onderwerp zit maar w?l in de beweging zelf van het weergeven; in een barokke verwijzing naar de werkelijkheid, monumentaal weergegeven in de dimensies van het doek: 1.2 meter bij 1 meter voor ??n tulp, wiens kracht men ook ziet in de blonde bloembladen die omhoog rijzen en zich met kracht losmaken uit de uitlopers, een kracht die doet denken aan een IJslandse geiser, meer dan de roetachtige kelk.

De minder abstracte werken van J.J.vd D. hebben een uniek expressionisme, een onwerkelijk gebruik van kleuren, waarbij het geheel uitmondt als sleutel van de natuur, dik onderstreept vanuit zijn positiviteit of vrolijkheid en gezuiverd van symbolen, op een manier die de lichtheid heeft van de franjes van Mir? maar toegepast op de noordelijke manier van Lindstrom en anderen. Zie: "Brindisi","Op de vlucht"en "Tensione verso il bianco".

J.J.vd D. heeft bijna geen naakten geschilderd maar in "Ruggelings" zien we een knappe enscenering, virtuoos weergegeven vanuit de beperking van het gezichtsveld, dat beperkt wordt door de gulle vleestinten en de lijst. Van deze vrouw, gezien vanaf de schouders zijn n?ch de ledematen , n?ch het gezicht te zien. Toch is zij buitengewoon aanwezig, modern, en zij geeft ons de sensatie van fluweel en brokaat zoals de vrouwen van Boldini. Het vervagen van de kleuren van de flanken geeft ons een concreet gevoel van sensualiteit en tegelijkertijd ruimte aan de fantasie, gevoed door de nieuwsgierigheid om het onmogelijke te ontdekken, namelijk de blik van de vrouw. Een nieuwsgierigheid die beetje bij beetje toeneemt en de blik langzaam omhoog doet gaan om niet te snel te zijn, liefdevol en ruisend; en zich tevreden moet stellen met het vluchtig zien van de navel, wat een zeer sensueel lichaamsdeel van vrouwen is, zoals de traditionele japanse cultuur ons leert.